Bezrobotnik

Obecnie rynek pracy przeżywa kryzys. Wielu ludzi straciło zatrudnienie pogłębiając kłopoty finansowe w prywatnym budżecie.

Na Polskim rynku pracy istnieją grupy społeczne, które są bardziej uprzywilejowane, a także te „zepchnięte na tor boczny”.

Mało, kto zastanawia się nad problemem braku podstawowego źródła dochodu u młodzieży, osób niepełnosprawnych, kobiet ( w szczególności po urlopie macierzyńskim), ludzi po 50 roku życia, mieszkańców wsi, bezdomnych, imigrantów, ludności mniejszości narodowych lub osób opuszczających zakłady karne.

Kłopoty wyżej wymienionych grup społecznych nie zaczęły się w momencie światowego kryzysu gospodarczego, ale trwają od bardzo wielu lat.

Pracownicy wielokrotnie, byli zbywani obietnicami bez pokrycia dotyczącymi wzrostu ilości miejsc pracy, wynagrodzeń oraz pomocy dla grup mających najmniejsze szanse na znalezienie godziwego zajęcia.

W przeciągu kilka ostatnich lat sytuacji uległa minimalnej poprawie. Urzędy pracy wprowadziły specjalne szkolenia i kursy celem pomocy najbardziej potrzebującym. Dało to szanse na chociażby otworzenie własnego biznesu lub zatrudnienia się na godziwych warunkach.

Przez długi czas problemy osób niepełnosprawnych i chorych psychiczne, były bagatelizowane. Sami zainteresowani, byli traktowani, jako „towar” gorszej kategorii nienadający się do użycia. Z ogromnym zdumieniem dość dziwnemu podejściu, jaki reprezentowała Polska przyglądali się „sąsiedzi” z zachodu, gdzie zatrudnienie osoby niepełnosprawnej jest czymś naturalnym.

Dopiero na przestrzeni kilku ostatnich lat sytuacja uległa poprawie dzięki informowaniu pracodawców poprzez kampanie reklamowe, biuletyny oraz wiadomości o korzyściach płynących z zatrudnienia tego typu osób.
Zmiana nastawienia społeczeństwa do grup najbardziej poszkodowanych na polskim rynku pracy pomoże odmienić powszechnie panujące negatywne nastawienie oraz błędne przekonania.